“insanlık öldü mü canlarım? yaşıyor hala”
birisi size bunu durduk yerde söylese. ve hatta bu adam otobüs şöförü olsa? bildiğimiz belediye otobüsü. istanbullular için iett!…
evet istanbul da her gün bu cümleyi defalarca kuran bir adam var. bir şoför. 129 k şoförü. ve hatta ismi yaşar.
mecidiyeköydeyim. günlerden cuma. karşının taksisi olmamdan mütevellit evime dönmek üzere cehennemin yanındaki duraktan otobüse binmek için beklemekteyim. elimde derindenizler isimli goldaş broşürü bulunmakta. tasarımlara bakıyorum. süper diyorum. otobüste okuyacak bişey olmadığı için yarısını otobüse bırakıyorum.
otobüs şoförü otobüse yaklaşıyor. 40 dakkaya evdeyim negzel diyorum. akbilimi çıkarıyorum ki sürekli kaybettiğim için artık cüzdanımda taşıyorum, işim bitince cüzdanıma koyuyorum.
akbil makinesine uzanırken birisi bana hoşgeldiniz diyor. hoşbulduk diyorum istemsizce. kafamı kaldırıp baktığımda akbil aletinden gelen garip sesin arka tarafında hergün bizi evden işe işten eve taşıyan değerli bir gülümseme yakalıyorum. aynı değerde bir gülümsemeyle cevap veriyorum, samimice.
o anda farkediyorum ki sadece bana değil, her binene aynı karşılama yapılıyor. kendimi özel hissetmem için bir neden yok.
18 metrelik araca kim bindiyse herkese hoşgeldiniz diyen ve bunu hiç alınmadan ona sinsi sinsi gülen herkese aynı karşılamayı yapıyor.
araç duraktan ayrılmadan
“siz değerli yolcularımız. iett tesislerine hoşgeldiniz. en güzel yolculukların sizin olmasını diliyorum. bostancı köprüsüne kadar sürecek yolculuğumuzun keyifli geçmesini umar, hayırlı günler dilerim” diyor.
garipsemem ben yurdum insanını.
otobüs kalkıyor. yaşar amca konuşmaya devam ediyor. hayatın zorluğundan hiç sıkılmadan bahsediyor. sıkılmadan bahsetmek kolay değil hayat zor.
köprülü kavşaktayız. iş saati olması nedeniyle otobüs baya yoğun.
“değerli müşterilerimiz, duraktaki arkadaşlarımız için sağlı sollu ilerleyerek yer açalım. bu durakta otobüse binmek için bekleyen siz de olabilirdiniz” diyor.
ne düşünceli adam diye düşünürken insanlıktan nasibini az almış! karşıdaki gruba pis bir bakış fırlatıyorum. toparlanıyorlar.
otobüsten inerken yine aynı dileklerle uğurluyor bizi. evimize. güven içindeki yuvamıza. insanlık ölmedi yaşar amca. sadece konsepti biraz değişti. evimizde annemiz birtek bizi o şekilde karşılar oldu. bunun dışında pek yüzümüze bakan yok. sokaktaki adam “small talk” işini başaramayınca gazetesini alıp okurken yaşlı teyzelere yer vermeyince bir takım değerlerimiz değişti.
eski otobüs muhabbetleri de kalmadı artık. herkesin kulağında i-pod. ya da cep telefonu kapalı şartı olmasına rağmen cep telefonuna entegre radyosunu dinleyen insanlar.
o günden beri belki denk gelirim umuduyla eve mecidiyeköyden dönüyorum.
siz de öyle yapın. ve bu şoförü en az bir kere görmeye çalışın. fena mı olur yaşar amcanın hayır duasını alsak?
Categories:
